Rozdział 2
Był zimny wieczór, któremu towarzyszyła mżawka, kiedy Tremaine dotarła z powrotem do hotelu dla uchodźców. Była zmęczona, spragniona, czuła jak nieuchronnie zbliża się do niej ból głowy. Dotarcie do hotelu nie przyniosło jej wielkiej ulgi.
Miejsce to było zwykłym hotelem dla podróżnych, do puki Kapidarskie autorytety nie zdecydowały iż przeznaczy go dla uchodźców, dlatego też, był w dużo lepszym stanie, niż rozklekotany hotel u brzegu Portu Rel, który Instytut Villera przejął kiedyś w Ile-rien na swą kwaterę główną. Ten hotel nie wyglądał, jakby czasy swej świetności miał już dawno za sobą, tutaj nie było mowy o żadnego rodzaju świetności. Przeszła przez małe, ciasne lobby z jego dywanami w roślinne motywy, będącymi nieudolną imitacją Parsyckich wyrobów, z kurzem gdzieniegdzie poznaczonym niewyraźnymi odciskami dłoni. To pomieszczenie zawsze przywodziło jej na myśl, oczekiwanie na pociąg w małych wioskach na trasie do Marches.
Ludzie siedzący na twardych drewnianych ławkach i obłażących sofach sprawiali, że miejsce to wyglądało jeszcze bardziej jak poczekalnia na dworcu. Tylko, że nikt się nigdzie nie wybiera – pomyślała, popadając w jeszcze większą depresję. Ludzie rozmawiali po cichu, i ze spokojem, jednak w ich zmęczonych oczach, oraz zmartwionych głosach dawało się wyczuć napięcie. Byli tutaj Rienczycy, Parscianie oraz Anderczycy, nie posiadający dość funduszy, by znaleźć sobie miejsce na mieście, bądź też nie posiadający tutaj żadnych krewnych czy przyjaciół, którzy mogliby ich wesprzeć. Majutańczycy, z których wszyscy byli ex-więźniami Gardier, znajdowali się w jeszcze gorszej sytuacji, nie posiadali nawet ambasady do której mogliby zwrócić się o pomoc. Jednakże część z wyswobodzonych więźniów było Nizinnymi Misjonarzami, którzy wiedzieli do których z tutejszych organizacji charytatywnych się zwrócić. Kilka kontyngentów wolontariuszy zdążyło zająć się Majutanczykami, zanim Kapidarski rząd zdążył zainteresować się ich losem. Inni otrzymali podwójne obywatelstwo, więc mogli odejść, kiedy tylko zechcieli, jednak szanse na zatrudnienie gdziekolwiek były znikome, więc większość z nich nie miała gdzie się podziać. W lobby unosił się zapach zgnilizny, kurzu oraz strachu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz