strona 58

-Albo kula ma w środku boga albo nie. I albo jej wierzymy, albo nie - powiedział Ilias, głosem pełnym irytacji. - Jeśli masz jakiś inny pomysł, to chciałbym go usłyszeć.

Giliead skrzywił się. -Dlaczego to robisz?

Ilias wziął głęboki oddech, starając się rzeczywiście odpowiedzieć na pytanie i zignorować władczy ton głosu przyjaciela.

-Jeżeli nic nie zrobię to zwariuję. Jedyną przydatną rzeczą jaką byłem w stanie zrobić dzisiaj była pomoc w oczyszczeniu podłogi. - Potrząsnął głową z frustracją, po czym wzruszył ramionami. -Poza tym, on nie może iść sam. Jeśli to coś zabierze nas w sam środku placówki Gardier..

Giliead gestykulował zirytowany.

-Nie zauważyłeś, że jest czarnoksiężnikiem? Potrafi dbać o siebie." I

lias popatrzył na niego, a potem powiedział przez zaciśnięte zęby:

-Więc jestem bezużyteczny. Ale i tak pójdę.

-Hej, to nie oto mi... - Ilias przerwał mu trzaskając drzwiami, udało mu się podczas tego procesu zahaczyć nimi z impetem o Glieada.

Poszedł w dół korytarza z powrotem do sali balowej, gdzie wszyscy byli zebrani. Gerard stał teraz wewnątrz kręgu z klątw, trzymając boga w kuli pod pachą, wciąż czytał z garści papieru, który trzymał w drugiej ręce.

-Hej – Tremaine, kiedy przechodzi, złapała go za pendent, zmuszając go do zatrzymania się lub uduszenia. Marszczyła brwi, ale zamiast powiedzieć, to co myślał, że powie, wyciągnął się ku niemu i pocałowała. Pocałunek pogłębił się do tego stopnia że ich zęby spotkały się, potem wypuściła go. Nic nie powiedziała, ale w tej chwili nie musiała. Wiedział, że Pasima miała rację, że nie może żyć w świecie Tremaine, i to co było między nimi zostało zrodzone z tego co wspólnie razem przeszli. Potrafił sam sobie się przyznać, że wciąż nie wiedział, co to tak naprawdę było między nimi. A teraz musiał pójść i nie dać się zabić.