Strona 65

***

-Tak – Nicholas przyglądał się guzikowi obracając go na dłoni – Arisilde musiał go tam zostawić.

Tremaine, by popatrzeć, utorowała sobie łokciami drogę między nim a Gerardem. Podniosła guzik. -Więc on tam był. - To miało sens. Z jakiego innego powodu miały nam dawać krąg, który tam prowadzi? Ale co chciał żebyśmy tam znaleźli? Cokolwiek to było, wyglądało na to, że Iliasowi i Gerardowi nie udało się tego znaleźć.

Nie wiedziała jak bardzo się martwiła, do puki obydwaj mężczyźni nie pojawili się z powrotem w kręgu, zmęczeni ale w jednym kawałku. Towarzyszył im, podmuch chłodnego, świeżego powietrza z innego świata, niósł ze sobą garść martwych liści, które delikatnie opadły na podłogę sali balowej jak fragmenty podartego papieru. Zobaczyła jak Giliead przeciera twarz, aby ukryć jej wyraz i odwraca spojrzenie, Florian wachlować się plikiem notatek, i wiedziała, że ​​nie była sama. Początkowe eksperymenty w Instytucie Villera z czarem kręgu miały natychmiastowe fatalne skutki dla zaangażowanego w nie czarnoksiężnika, ale to było bez pomocy Arisilde i bez poprawnie zbudowanej kuli. Nie martwiła się o to. Ale nie można było przewidzieć, gdzie prowadził krąg i co może czekań na nich po drugiej stronie.

-Jak możesz być tak pewny? - zapytała Florian, stojąca na palcach, by zajrzeć przez ramię Tremiane. Brzmiała nieco sceptycznie. - Ja nie mogę sobie przypomnieć jak wyglądają guziki płaszcza Gerarda, mimo że stoję zaraz obok niego.

-Ponieważ pochodzi on z jednego z moich starych płaszczów, tego, który Arisilde miał na sobie kiedy go odsyłałem. - Nicolas odpowiedział.

Tremaine skinęła głową, przypominając sobie:

-On nigdy nie kupował ubrań. Ubierał cokolwiek co było pod ręką

Ander uniósł brew.

-To brzmi jakby był, nieco... - spojrzał na kule, spoczywającą opodal na stole i postanowił ostrożnie dobrać inne słowa – niezwykły, jak na czarnoksiężnika. Szkoda, że nigdy go nie spotkałem.