strona 59

Stanął obok Gerarda w środku kręgu, świadomy iż oczy wszystkich spoczywają na nim. Giliead poszli za nim do sali balowej i stanął obok Tremaine. Teraz, z założonymi rękoma, patrzył na niego z niepokojem.

Gerard rozejrzał się, złożył papiery i starannie schował je w płaszczu.

-Gotowy?- zapytał. Wyglądał tak, jakby po prostu chciał mieć to już za sobą. Ilias czuł to samo. Skinął głową.

Nicholas powiedział po Rieńsku - Powodzenia, panowie.

Ilias był przygotowany, na upadek w wodę. Za każdym razem kiedy przechodził przez klątwę przenosząca przez światy w pobliżu była woda. Czasami bardzo zimna woda. Kula rozbłysła na niebiesko i zaczęła się kręcić, pokój zniknął. Jego żołądek podskoczył od nagłego szoku kiedy poczuł jak podłoga znika spod jego stup. Chwilę później wylądował na twardym kamieniu, zataczając się starał się zachować równowagę i utrzymać się na nogach.

Z walącym sercem, Ilias rozejrzał się dziko, sięgając do rękojeści miecza. Byli na zewnątrz, w szarym świetle dziennym, pod częściowym zadaszeniem o strzeliście wysokiego nawisu skalnego. W pobliżu nic się nie poruszało, oprócz Gerarda, chwiejnie wstającego na nogi kilka kroków dalej.

Upewniwszy się, że nie są martwi ani nic nie czai się by na nich wyskoczyć, Ilias wziął głęboki oddech i dokładnie przyjrzał się temu miejscu.

Półka, na której stali ciągnęła się jakieś pięćdziesiąt kroków poza osłonę gigantycznego zwisu, kończąc się postrzępionym urwiskiem, za którym był wspaniały widok na zachmurzone poranne niebo, oraz ściany kanionu. Na szczycie poszarpanych klipów dojrzeć można było ciemno zielony pas lasu dokładnie naprzeciwko wąwozu, w którego górę i dół kępy zieleni trzymały się skał, wszystko spowite w pasmami mgły. Powietrze było świeże i zimne, huk spadającej wody odbijał się echem od skały. Ilias podszedł wystarczająco blisko, aby zajrzeć za krawędzi i zobaczył, potężną rzekę płynąca kilka długości statków poniżej. Dalej, przy końcu kanionu kilka olbrzymich wodospadów, karmiło ją swoją wodą. Woda spadająca kaskadami z dramatycznie dużej wysokości rozpryskiwała się w majestatyczną mgiełkę. Pomimo zachmurzonego nieba, był to piękny widok, ciemna zieleń przeciw szarej skale, kłębiąca się na biało rozpędzona woda.