Strona 72

Tremaine przez chwilę zastanawiała się nad zamówieniem taksówki, ale wiedziała, że samochody wywoływały u Iliasa chorobę lokomocyjną, więc zdecydowała się iść do Portu Authority. To nie była daleka droga i mogła dać Tremaine szansę pozbycia się nadmiaru negatywnej energii.

-nie szliśmy tedy wcześniej - powiedział Ilias, kiedy ulica, którą wybrała rozszerzyła się do otwartego okrągłego placu. Nie był duży jak na standardy Ile-Rien, ale jak na brak przestrzeni w Kapistown, był na prawdę okazały. Wybrukowany był szaro-żółtym kamieniem, który błyszczał w zachmurzonym świetle. W centrum, w otoczeniu grządek z jasnymi, wczesno-wiosennymi kwiatami, była ponad naturalnej wielkości rzeźba postaci kobiecej spowitej w szaty i trzymającej miecz.

-Nicholas lubi boczne uliczki -wyjaśniła Tremaine, kierując się ku promenadzie biegnącej po obwodzie placu. Stały przy niej drogie sklepy, lokalne biuro telegraficzne i kilka kawiarni. Zła pogoda spowodowała, iż stali klienci kawiarni wycofali się do ich środka, ale kiedy ona i Ilias mijali  otwarte podwójne drzwi, Tremaine usłyszała dźwięki mandoliny, oraz słodki zapach chleba. Westchnęła. Pomyślała, że Syprianom bardziej spodobałby się pobyt w Kapistown, gdyby mieli szansę na zapoznanie się z miejscami, gdzie ludzie rzeczywiście żyli, a nie tylko schroniskami dla uchodźców i budynkami rządowymi w których uwięzieni byli przez tyle czasu. Słyszała o cukierni znajdującej się  gdzieś w tej dzielnicy, która sprzedawała czekoladki w kształcie muszli, może w drodze powrotnej mogła go poszukać.

Ilias trącił jej łokieć, pytając  niskim głosem:

-kim oni są?

Wyciągając szyję, by po raz ostatni odetchnąć zapachem kawiarni, Tremaine nie zauważyła małej grupki ludzi siedzącej na brukowanym krawężniku, tuż przy promenadzie, niebezpiecznie blisko ruchu samochodowego . poszarpane płaszcze na spódnicach z plecionej trawy i krótkie skórzane tabardy. Zarówno kobiety jak i mężczyzn mieli krótko obstrzyżone ciemne włosy, plemienne blizny oraz tatuaże zdobiące ich ziemistą  skórę. Żadne z nich nie wyglądało zdrowo, a dzieci i starsi byli prawie wychudzeni. Na chodniku mieli rozłożone gliniane miski i teoretycznie sprzedawali biżuterię wykonaną z polerowanego kamienia i splecionych włosów, ale najprawdopodobniej zajmowali się głównie żebraniem.