strona 70

Mówiące Pudełko cały czas dzwoniło przeraźliwie w salonie i Tremaine cały czas wstawała, by mu odpowiedzieć, wracając w stanie rosnącej irytacji. Nicholas był tu gdzieś, ale najwyraźniej nie kłopotał się już odpowiadaniem na bezustanne dzwonienie pudełka.

Wróciła jeszcze raz, mrucząc:

-Nie, nikogo tutaj nie ma. Nie, nie zmieniło się to w ciągu ostatnich pięciu minut. Tak, sądzę, że są w pełni zdolni do wykonywania połączenia kiedy wrócą, jeśli będą chcieli z tobą porozmawiać, czego szczerze mówiąc, nie jestem sobie w stanie wyobrazić. - Opadła na krzesło, pocierając twarz.

Giliead skrzywił się ze współczuciem. Ilias podniósł jedną z ciężkich, małych bułeczek wypełnionych słodką śmietanką i zapytał Tremaine: - Więc, czy już ktoś powiedział, kiedy wracamy?

-Nie – oparła opierając podbródek na ręce, brzmiała na zrezygnowaną. - Założę się, że będzie to po południu, kiedy przyjdą Kapidarczycy. Wtedy Gerard, będzie mógł spojrzeć na nocne w innym świecie, jeżeli nie będzie zachmurzone. - Uniosła ironicznie brew jednocześnie obracając swą filiżanką na stole. - Możecie sobie wyobrazić, jak bardzo Nicholas zachwycony jest przybyciem Kapidarczyków.

Ilias skinął głową, unosząc brwi. Stwierdzenie, iż Nicholas był tylko nieco przewrażliwiony na punkcie swojej prywatności byłoby sporym niedopowiedzeniem. To jakby, powiedzieć, że Pasima był nieco zainteresowana swoim statusem w Cineth.

Giliead pochylił się, grzebie w jednej z bułeczek. - Musimy zdecydować, co ze sobą zabrać. - Spojrzał trochę zażenowany na Iliasa. -Mówiłeś, że było tam zimno?

Ten ślad wahania, oraz oznaka tego, że Giliead chciał jednak im pomóc sprawiło, iż Ilias ostatecznie wyzbył się swej irytacji. Wzruszył ramionami, czując się winnym, przeciągania wszystkiego tak długo. - Nie było źle gdy tam byliśmy, ale byłoby znacznie gorzej w nocy. Potrzebowalibyśmy ciepłych ubrań, koców jeżeli mielibyśmy tam trochę zostać. I wody. Powinno być jakieś zejście od tych przejść do rzeki, ale nie widzieliśmy takiego. Wolę nie ryzykować.