Spojrzał na nią unosząc brew,
nieporuszony. Tremaine ustąpiła i wytłumaczyła
-On wciąż widzi mnie w ten sam sposób
w jaki widział pięć lat temu, jako głupiutką, małą
dziewczynkę. Och, być może raczył awansować mnie do odważnej,
małej dziewczynki. A ja mam dość problemów próbując dowiedzieć
się, kim jestem. - Wzruszyła ramionami bezradnie. - Nie mogę się
powstrzymać, przed dawaniem mu szans... -- nie wiem, by udowodnić.
że się mylę, albo, że ma rację. Mogłoby być miło być
dzielną, małą dziewczynką, która jest absolutnie pewna, że
postępuje słusznie prawda, która nie ma krwi na rękach, która
nigdy nie musiała podjąć decyzji w wyniku której zginęli ludzie.
Ilias pokręcił głową. - Może on po
prostu chce, by coś pozostało takie samo jak kiedyś - powiedział,
niechętnie wygłaszając przychylną opinię. Po czym spojrzał na
nią przez splątaną grzywę swych włosów.
-Ja wolę dojrzałe kobiety.
Tremaine popatrzyła się na niego
przez chwilę. - No dobrze, Cofam uwagę o sarkastycznym draniu,-
przyznała - To prawda, ale i tak ją cofam.
***
Później,
Ilias siedział przy wielkim stole w kuchni wraz z Tremaine i
Gilieadem. Miał trudności w ustaleniu, czy wciąż był zły na
Gilieada, ale jedzenie, które przyniosła rano Derathi szybko
poprawiało jego nastrój. Gerard i Florian poszli do portu na
spotkanie z Kapidarskimi czarodziejami, towarzyszył im Ander.
Giaren poszedł przedstawić raport Nilsowi, a Kias zabrał Calita z
powrotem na Rawennę. Cletia i Cimarus nie pojawili się dzisiejszego
ranka, a Ilias miał nadzieję, że sytuacja ta utrzyma się. Czuł,
że mógł obejść się bez oglądania ich podczas całego ich
pobytu w domu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz