Cień gnieżdżący się na górnych piętrach, był nie tylko rozgniewany, przejawiał również aktywną wrogość. Opierając się o drzwi, by powstrzymać je przed zatrzaśnięciem ich i uwięzieniem w środku pomieszczenia, Ilias miał nadzieję, że ta bitwa da Gileadowi szanse, by choć trochę pozbyć się swego złego humoru.
-Powtarzam ci tylko to, co ona powiedziała. - powtórzył już trzeci raz. Nawet nie udało mu się jeszcze dotrzeć do tej części opowiadania, w której miałby powiedzieć kogo Pasima uważa odpowiedzialnym za to wszystko.
Blada iluminacja nadeszła od strony magicznego światła w wąskim korytarzu na poddaszu, ujawniając iż cała podłoga pokoju usłana była dziwnymi fragmentami metalu, drewna oraz szczurzych odchodów. Gilead zwolnił kroku, jego twarz znaczyły ponure zmarszczki. Był dużym mężczyzną, nawet jak na Syprianina z wybrzeża, był prawie o głowę wyższy od Iliasa. Wzburzony, wydawał się zajmować jeszcze większą przestrzeń, w tym małym pomieszczeniu. Jego jasno brązowe włosy były splecione.
-Po prostu nie mogę zrozumieć co ona chce przez to zyskać. - powiedział sfrustrowany Gilead. Wytropił Cień aż do tego pokoju, a pierwsze z nim spotkanie zostawiło długie płytkie zadrapania na jego klatce piersiowej i karku.
Stare drewniane drzwi, wprawione w ruch przez zagniewanego Cienia, natarły z nową siła na ramie Iliasa, oparł się o nie mocniej, opierając swe stopy na ościeżnicy. Burzliwa obecność Cienia sprawiała, iż w pokoju było śmiertelnie zimno. Ich oddechy zamieniały się w mgłę, a jego palce traciły czucie.
-Dlaczego uważasz, że chce coś zyskać?
-Z jakich innych powodów zawracała by sobie głowę? - postulował Gilead – Moja śmierć nie przyniesie jej nic dobrego. Kogokolwiek bóg wybierze na mojego następce, będzie dzieckiem. Czy chce żeby Cintech musiało polegać na Naczyniach z innych miast przez następne dziesięciolecie?
-Nie. Wydaje mi się, że była szczera. Przynajmniej jak na nią – to martwiło Iliasa najbardziej. Drzwi znów go uderzyły w plecy, skrzywił się i powiedział niecierpliwie.
-Słuchaj, po prostu się uspokój. Zapomnij o Pasimie. Nie będziesz w stanie przekonać tego bezpańskiego Cienia, by udał się na spoczynek, jeżeli będziesz zdenerwowany.
-Wiem – burknął Gilead. Przyłożył dłonie do oczu i wziął głęboki oddech. Kurz wzbił się w całym pokoju tworząc kurtynę, po czym delikatnie zniknął. Ilias zdał sobie sprawę, że cały czas wstrzymuje oddech i to nie tylko po to by powstrzymać się od kichania. To że nie może tego zrobić jeszcze o niczym nie znaczy. Niektóre z cieni nigdy nie udadzą się na odpoczynek, a ten jest prawdziwym draniem. Mimo wszystko wciąż wstrzymywał oddech.
Pokój był spokojny i cichy. Ilias poczuł, ze napór na jego plecy staje się coraz lżejszy, aż drzwi delikatnie się otworzyły. Wyprostował się powoli, z ulgą.
Gdzieś dalej w korytarzu inne drzwi trzasnęły, i znowu i znowu. Gilead otworzył oczy przeklinając.
-No cóż, przynajmniej już nie nawiedza tego pokoju – powiedział Ilias ze zmęczeniem, odsuwając się, by puścić go przodem. Zapowiadało się na to, że będzie to długi wieczór.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz