Weszła do środka. Dywan oraz wszystkie obicia utrzymane były w ciemnych barwach, meble były z ciężkiego, masywnego drewna, które nawet w Kapidarze dawno wyszły z mody, a w kominku palił się ogień. W rogu był również grzejnik, jednakże zimny. Podejrzewała, iż powinna cieszyć się, że budynek posiada coś takiego jak instalacja elektryczna. Bóg raczy wiedzieć jaka jest kanalizacja – pomyślała, chowając twarz w dłoniach. W tej chwili daleka była od chęci sprawdzenia jej stanu na własnej skórze. Wszystko było jednak lepsze niż bycie jednym z ponurych, nie mających gdzie się podziać biedaków z hotelu dla uchodźców.
Potrzebując się czymś zająć, sprawdziła swą torbę, by upewnić się czy jej dziennik i teczka z notatkami Aritasa wciąż tam były. Ktoś, prawdopodobnie Ilias, zapakował je tam ostrożnie. Jako że notatki Aritasa musiały wrócić do Cineth, zostawiła większość z nich na Ravennie, pozostawiając sobie jedynie niedokończony słownik – by nauczyć się czytać po Syrnamsku. Zamknęła drzwi i szybko przebrała się z nowej, lecz niewygodnej sukni w Sypriańskie ubranie. Koszula, którą wyciągnęła z torby, była blado złota a spodnie ciemno niebieskie, każde z ubrań posiadało nadruki biegnące wzdłuż szwów, które wydawały się być wzmocnione przez przeplecione rzemyki. Pierwszy raz zakładała tą koszule, odkryła, że miała ona zapięcia, pozwalające podwinąć rękawy do ramion i zabezpieczyć je w tej pozycji pozostawiając ramiona odkryte. Sensowne rozwiązanie dla ubrania, które można nosić na łodzi rybackiej, ale teraz było za zimno, by nosić koszulę w ten sposób. Wciągnęła na nią Rieński wełniany sweter, wsunęła stopy w swe stare, wygodne buty i odetchnęła z ulgą.
Schodami na zapleczu poszła do kuchni, by odkryć, że pod czujnym okiem Kiasa, dostarczano jedzenie poprzez drzwi dla służby. Ściany kuchni, były ze spłowiałych cegieł,. Wypełniały ją długie stoły z desek oraz kilka krzeseł. Na kilku drewnianych kredensach leżały różne rzeczy, takie jak popękana porcelana, czy zaśniedziałe miedziane garnki, które zapewne poprzedni właściciele uznali za zbyt zniszczone, by zabierać ze sobą. Zaabsorbowana widokiem torebek z kawą oraz dwoma butelkami wina znajdującymi się na jednym z kredensów, niemal nie poznała mężczyzny w białej marynarce, który właśnie ustawiał patelnie(szkandele) na ogromnej kuchence. Skinął do niej głową przyjaźnie. Zmrużyła oczy, szperając w pamięci.
-Czy nie był pan przypadkiem na Ravennie?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz